Buscas una sonrisa ausente desordenadamente en el recuerdo, como si una estrella fugaz se precipitase lentamente hasta tu cama. Llena de asombro me miras como se mira a quién regresa para siempre, pero una verdad esconde mil mentiras. La luna llena incendia la almohada, la abrazas como si de mí se tratase, pero [...]
Archivos de la categoría ‘David Vila’
Vou na procura dunha pricesiña, Vou perseguindo o meu soño azul. Mentres ando… Vou parando. Namentres fico en ti. Mañá… Xa veremos onde estou.
A mi abuela, que me dejó solo y triste pero que todavía la recuerdo. Hace ya un año de tu ausencia viejo roble de hojas blancas, tus ramas ya no dan sombra a este cuerpo que hoy grita y te llora. Las marcas de tu piel en forma de arrugas ya no me rozan [...]